ความในใจต่อ Boys And A Doll ヽ( *`ω´)ノ

posted on 23 Apr 2013 18:24 by rachadapornsathi directory Diary


Boys And A Doll



        ฉันรู้จักหนังสือเล่มนี้ทางแฟนเพจของ  ดร.ป๊อป  คือตั้งแต่ที่ฉันติดตาม  ดร.ป๊อป มานั้นฉันไม่รู้เลยว่าเขาเป็นนักเขียน  แล้วพอใกล้ๆวันงานหนังสือที่ Boys And A Doll จะออกฉันก็เลยรู้ว่าพี่เขาเป็น  วันงานหนังสือฉันจึงลองไปซื้อมาอ่านดู



        ตั้งแต่เกิดมาเลยฉันไม่เคยอ่านหนังสือที่หนาขนาดนี้มาก่อนไม่เคยอ่านนิยายแนวนี้แต่ที่ฉันตัดสินใจอ่านนั้นฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดึงดูดใจให้ฉันอ่าน  อาจเป็นปกที่ดูน่ารักสวยดี  อาจเป็นเพราะคนที่ต่อแถวขอลายเซ็นนักเขียนเยอะหรืออาจเพราะคำนำหรืออะไรก็ตามแต่.....



      แวบแรกที่เริ่มอ่านฉันรู้สึกประมาณว่าเอาละวะอ่านๆไปเอาเวลาว่างมาหัดอ่านหนังสือดีกว่านั่งเล่นเกมให้แม่บ่นเปล่าๆ  แต่พอฉันอ่านไปตัวหนังสือที่พิมพ์บนกระดาษไม่ได้เป็นเพียงคำที่นำมารวมๆกันแล้วอ่านผ่านๆไปเข้าสมองบ้างออกสมองบ้างเพียงอย่างเดียวแต่เป็นคำที่ทำให้ฉันได้นึกถึงเรื่องหลายๆเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตทั้ง  ครอบครัว  เพื่อน  อาจารย์  คนรอบๆตัว  ฉันยิ้ม  หัวเราะ  และร้องไห้ไปกับหนังสือเล่มนี้  ฉันยิ้มให้กับเรื่องราวความรักความผูกพันธ์ของคนในครอบครัวซึ่งเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยกันและกัน  ฉันหัวเราะให้กับมุขตลกต่างๆที่นักเขียนสอดแทรกเข้ามาในแต่ละเรื่อง  ฉันร้องไห้ให้กับมิตรภาพที่สวยงามความรักของคนที่ห่วงใยเราคนที่เกิดมาเป็นพี่เป็นน้องกัน  หลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าเรื่องในหนังสือ  คือตัวฉันที่มองไม่เห็นความรักของคนรอบข้าง  คือคนรอบข้างฉันที่ให้ความรักมาแต่ถูกฉันมองข้ามไป  คือตัวฉันที่กลัวที่จะพูดขอโทษกลัวที่จะให้อภัย  คือคนรอบข้างฉันที่พยายามพูดคำขอโทษและรอคำว่าให้อภัยโดยยังรอและไม่คิดจะย่อท้อ  คือฉันที่ไม่รู้อะไรเลย  คืออาจารย์ที่คอยอบรมสั่งสอนในเรื่องของสังคมวิชาการโดยไม่หวังอะไรนอกจาศิษย์จะได้ดี

       ฉันได้รับรู้ถึงสิ่งที่คนรอบข้างฉันพยายามจะบอกฉันไม่ว่าด้วยคำพูดหรือการกระทำที่ฉันได้รับรู้แต่ไม่ได้นำมาคิดและไม่ได้จำจนได้มารู้จักกับหนังสือเล่มนี้ทำให้ฉันได้หันไปมองพวกเขาฉันอยากจะขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา  อยากจะเข้าไปกอด  อยากจะบอกว่าขอบคุณ  อยากจะบอกว่าไม่เป็นไร  ฉันรู้สึกดีเสมอที่มีพวกเขาอยู่ข้างๆในยามที่มีความสุขหรือเศร้า  พวกเขาจะคอยปลอบและพาฉันผ่านมันไปสู่วันใหม่จนฉันได้มีวันนี้เป็นวันที่ฉันต้องเดินต่อไปข้างหน้าแต่ไม่ว่าฉันจะเจอกับอะไรฉันก็พร้อมเพราะมีพวกเขาเดินไปด้วยกัน

         และสิ่งที่ฉันทำหลังจากอ่านหนังสือจบเล็กๆนั้นก็คือฉันเดินไปหาคนที่ฉันรักที่สุดในชีวิตนั่นคือแม่ฉันกอดแม่และบอกว่ารักแม่นะ  ฉันรู้ว่าสิ่งที่ฉันทำมันไม่ได้ยิ่งใหญ่สำหรับใครอะไรไม่ได้ทำให้เราพิเศษไปกว่าใคร แต่สำหรับฉันและแม่สิ่งนี้เราอาจไม่ได้พูดกันอีกก็ได้จะพรุ่งนี้หรือปีหน้าก็ไม่มีใครรู้  ฉันอยากให้ท่านรู้ว่าตอนนี้เวลานี้ปัจจุบันที่ตรงนี้ฉันรักท่านและขอบคุณที่ท่านเลี้ยงเรามา  ขอบคุณความรักที่ท่านให้เรามาที่หาค่าประเมินไม่ได้  แม้ฉันไม่อาจทดแทนบุญคุณนั้นได้หมดแต่ที่ทำได้คือฉันจะตั้งใจเรียนจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังจะเลี้ยงดูท่านยามแก่เฒ่าไม่ทิ้งท่านไปไหนจะคอยเคียงข้างท่านไม่สร้างภาระให้ท่านคอยทำให้ท่านสบายใจ  สิ่งที่ทำต่อมาคือฉันมีพี่สาวแน่นอนพี่กับน้องก็เหมือนฟันกับลิ้นต้องกระทบกันเสมอ  ฉันคอยรับแต่ความรักความห่วงใยที่พี่ให้ฉันมาตลอดแต่สิ่งที่ฉันคิดนั้นคือแค่เขาทำเพื่อตัวเองล่ะซิฉันไม่เคยตอบแทนอะไรเลยจนวันนั้นฉันเริ่มจะเปลี่ยนตัวเองจากปกติที่ฉันคอยรับฝ่ายเดียวฉันจึงเป็นฝ่ายให้บ้างฉันให้พี่ยืมของเล็กๆน้อยๆฉันคอยถามว่าหิวไหมเอาอะไรไหม  บางทีถ้าเห็นพี่ฉันเครียดฉันก็พยายามสร้างเสียงหัวเราะไม่ว่ามุขจะแป๊กๆก็เถอะ แต่สิ่งที่ฉันทำในตอนนั้นถึงตอนนี้ฉันทำจากใจของฉันที่รู้สึกว่ารักและขอบคุณจริงๆไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย  และสิ่งเล็กที่จะตามมาในตอนที่เปิดเทอมฉันจะไม่มองอาจารย์ในแง่ร้ายอีกต่อไป ฉันจะรักเพื่อนๆที่มีความรักให้กับฉัน ฉันจะไม่กลัวการขอโทษและให้อภัยกับสิ่งที่ทำพลาดไป



ฉันโชคดีและคิดไม่ผิดที่หยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่านจริงๆ





ขอบคุณ ดร.ป๊อป จริงๆค่ะที่เขียนหนังสือดีๆแบนี้ให้นักอ่านได้อ่าน จะรอติดตามผลงานต่อไปค่ะ

edit @ 23 Apr 2013 19:33:48 by Tornado

edit @ 23 Apr 2013 19:34:35 by Tornado

edit @ 23 Apr 2013 19:35:53 by Tornado

edit @ 23 Apr 2013 19:37:29 by Tornado

edit @ 23 Apr 2013 20:30:06 by Tornado

Comment

Comment:

Tweet

ขอบใจจ้าHot! Hot! Hot!

#1 By m15yaoz on 2013-05-09 16:06